anónimo.

2012-01-29T12:40:00.000-08:00

Buffalo 66 da Christina Ricci'nin dans sahnesini tekrar izlerken deviantarta koyduğum fotoğraf aklıma geldi. Kuşadası'nda bi arkadaşım bana Wednesday diye sesleniyor. Ben de ona Fester diyorum. Addams Family ayakları falan. Acaip amerikan hissediyoruz kendimizi o zaman. Wednesday ismini beni benzettiği için takmıştı bana. Ama sonra ben asıl Wednesday'i buldum. Annem. Soldaki fotoğraf Christina Ricci nam-ı diğer Wednesday, sağdaki ise annemin ortaokuldaki hali. Ben de anneme benzediğime göre arkadaşım pek yanılmıyor ama, gerçek Wednesday annem bence.

Oyuncular amatör, yaşananlar gerçek.

2012-01-23T16:22:00.000-08:00

"Gerçeğe kurşun izlemez"

Bazı gazetecilikler, ölümüne şahit olduğun arkadaşının fotoğrafını çekmeni gerektirir. Çok gerçektir, yüzeysel değil, uzaktan değil, ironi yaptığınızı sanarak kelimeleri alt alta yazmak hiç değildir. Bu yazıyı yazmak uzun zamandır aklımdaydı kısmet bugüneymiş, belki 24 ocak '93 Uğur Mumcu suikastı, belki 8 Ocak '96 Metin Göktepe, belki 19 Ocak '07 Hrant Dink.. sol'u, vicdan'ı ve gazeteciliği akla düşüren her neyse..
Press filmini, bu sene Gelecek Uzun Sürer'i nasıl beklediysem geçen sene de öyle beklemiştim. Bu tarz filmler, yani gişe filmi olmayan, belki hoşunuza gitmeyecek konulara çomak sokan, bu yüzden de ilginizi çekmeyecek filmler genelde sinemalarda fazla durmaz. Bazen bulunduğunuz şehre gelmez bile. Ben Press filmini 13. Uluslararası Eskişehir Film Festivali'nde izledim. Neyse ki benim böyle bir şansım vardı. Oyuncular pek de tanınmış simalar değil, uzun bacaklı kadınlar, adonisli erkekler yok belki ama buz gibi gerçekler var. (adonisli erkekler, uzun bacaklı kadınlar alınmazsa sevinirim. Ayrıca adonisli erkek okuyanım varsa burası kastı msn var mı) Trollük bir yana, zaten romantik komedi filmi izlemeye gelmedik, değil mi? Ne izliyoruz derseniz, bu filmde Diyarbakır'da Özgür Gündem gazetesini çıkarmaya çalışan gazetecilerin gerçek gazetecilik öyküsünü, 90'ların başındaki fakat bize hala çok da uzak olmayan baskıları görüyoruz. Aynı zamanda 18 yaşındaki bir çocuğun öyküsü. Şu yazıyı geçen sene izlediğimde sıcak sıcağına yazsaydım belki çok daha yoğun duygularla ve daha iyi bilgi vererek anlatabilecektim. Bu geç kalınmış bir yazı. O yüzden okuyanlar üzerinde duramadığım yerler için ya da yanlış olduğunu düşündüğü şeyler için kusuruma bakmasın. Filmde tek kadın oyuncu var. Bazı sahnelerde espri konusu olan, kocaman gözlükleriyle gazeteci bir kadın. Bir röportajda filmin yönetmeni Sedat Yılmaz'a tek kadın oyuncunun olduğu, gerçekte de böyle mi olduğu soruluyor. Yılmaz ise bu konunun eleştirildiği ama yaptığı araştırmalarla 90'lardaki gerçeğin böyle olduğunu söylüyor. Hatta daha vahim olduğunu. Geçen sene filmden sonra söyleşide bir izleyici neden Kürtçe altyazı olmadığını sordu, belki izleyip aynı şeyi düşünenleriniz vardır. Sedat Yılmaz'ın cevabı uluslararası bir film festivali olduğu için bunu sadece İngilizce, yer yer Türkçe altyazıyla kullandıklarını söyledi. Yani benim hatırladığım bu. Cevap pek tatmin edici gelmedi gibi. Ayrıca filmdeki vurucu müzikten de bahsetmeden edemeyeceğim. Filmden sonra geldiğim gibi arayıp bulduğum, Ciwan Haco'nun Diyarbekir'i. Youtube'da yorumuyla Türkçe sözlerini paylaşan arkadaşa teşekkür ederek de sözlerini paylaşarak bitiriyorum yazıyı.

"kazıdım adımı diyarbekir burçlarına yıldızlar boynu bükük gökteyken ve ney ve kaval ve tanbur ve davul ve zurna soğuduğu zaman ve nehirler uğuldamazken yataklarında, baştan sona süsen ve papatya ve reyhan tomurcuk açmazken daha. koyu karanlıklar keskin ve derin hıçkırarak, vahşi bir böğürtüyle kaygısız, hesapsız, çöküyor sendeliyordu yurdumun üstünde hâlâ çelik bir ruhla kazıdım adımı kazıdım adımı diyarbekir burçlarına."

İyi geceler.

"Zînê; taçsız, saraysız, tahtsızım"

2012-01-19T15:50:00.001-08:00

2012-01-18T08:41:00.000-08:00

Geçenlerde kitapçıya girdim. Aklımda arkadaşımın söylediği kitaplar vardı, dolandım sordum. Yokmuş, kaldırılmak üzereymiş vs vs. Başka kitaplar bakayım dedim, hikaye kitaplarına takıldı gözüm. Yekta Kopan'ın Kediler Güzel Uyanır kitabını gördüm. Ben bu adamı seviyorum kitabı da güzel olabilir, zaten ismi çok tatlı falan zart zurt düşüncesiyle aldım kitabı. Para verdim çatır çatır. Neyse başladım okumaya. 124 sayfa ince bir kitap. Kapak fotoğrafı alırken de boktan gelmişti, bitirdim -belki bitirince severim düşüncesi- hala boktan geliyor. Neyse final haftası can sıkıntısı, uyku tutmuyor falan hoş oldu, okudum bitti. Ama kitabı beğendin mi? dersen, beğenmedim. İsminin hakkını vermemiş en azından. Dilini beğendim ama hikayeler çok sıradan. Çarpıcı değil. Etkilemedi vs. Açıkcası sırf reklamı çok diye satılan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Hiç de gülelim diye yazmadığı bir hikayesinde çok güldüm. Hikayedeki adam, -sanıyorum Yekta Kopan oluyor bu- sevgilisiyle gidip fil biblosu alıyor. Biblo alan kaldı mı hala ya? Fil diye bi şey demiyorum hadi.. Sonra bizim adam, diğerlerinin yanına koymadan bu fil biblosunu alıyor manitasının saçlara sürüyor, neymiş efendim evdeki her şey O koksun istiyormuş. Vay manyak vay. Sonra gereksiz bir sürü duygusallıklar, ben Yekta Kopan'ı hiç bu kadar aşırı duygusal hayal etmemiştim lan. Sonradan gelen duygusallıklar da karının terkedişinden hep. Bibloyu alıp kafasına sürersen terkeder tabii. Psikopat mısın Yekta sen? Kaç yaşına geldin acık kalıbının adamı ol demezler mi sana. Zaten hatun da sulusepken cümleleri sevmezmiş. Tebrik ediyorum kendisini. Tamam, bunların öykü olduğunu, gerçeklik barındırmak zorunda olmadığını, hatta barındırmadığını ben de biliyorum da, bence bu direk kendisi. Tipinde de yok mu o duygusallık Yekta Kopan'ın allasen. Yine de çok okucam diyorsanız okuyun tabii, uyuyamadığınızda uykunuzu getirir, garantisini veririm. Bence Yekta Kopan bize konser haberlerini vermeye, müzik piyasasından bahsetmeye devam etsin..

2012-01-16T09:10:00.000-08:00

Kim demiş yata yata geçilmez diye arkadaş. Ya bunlar hep laptopum yok diye ha. Masaüstü insanıyım ben. Ama sanırım an itibariyle abarttım. Bi de ders çalışmamak için türlü saçmalıklar. Neyse işte son iki sınav falan kaldı. Bu arada hukuk sandığınız kadar sözel değil arkadaşlar. Resmen hesap yaptım bugün. Neyse ben hukukçu değilim bu kadar trip yeter. O winampta John Frusciante sıralanmış durumda. Neyse gud nayt.

2012-01-15T14:27:00.000-08:00

Kafam da böyle.

Şu an o kadar mutluyum ki. Nedeni yok, bilmiyorum. Yani aslında ben bi kaç şeye bağlayabilirim, size saçma gelecek. Ne bileyim mesela geçen gün sabah 9 falan, dedim bu şehir ne kadar şiirsel. Burası dediğim, Eskişehir. Tren yolu olan şehirler sanki öyledir. Şairlerin işi mi, trenlerin mi bilemiyorum. Ama bana kalırsa rayların kendinde taşıdığı bi güzellik bu. Ben dışarıdaki seslerden kolay kolay rahatsız olmam. Mesela köpeklerin havlaması, inşaat gürültüsü, çocuk sesleri falan, ne bileyim çok çok rahatsız etmesi için o an cidden başka bir şeylere sinirlenmiş olmam gerekir. Tabii inşaat gürültüsü yerine kuş cıvıldaması, dalga sesleri falan olursa o yer daha bir yaşanacak yer haline gelir. Ama trenlerin raylar üzerindeki sesi ve görüntüsü beni hep mutlu ediyor. Hele de kenarlarında biriken karlar ve o karların üzerinden havalanan kuşlar da varsa. Ya da mesela hat boyunda trenin geçmesini bekleyen insanlar, hepbirlikte hareket etmenin güzelliği var orada. Hepimiz karşıya geçeceğiz. Hepbirlikte bir bekleyiş. Aceleniz varsa pek hoş değil gibi gelir insana. Ama insanların hep acelesi vardır zaten. Bazen tren o hat boyunda bekler, kıpırdamaz. Aceleci insanlar trenlerin arasından atlayıp karşıya geçer. Neyse bunu boşverelim. Kendimi hikaye okumaya verdim. Ne zamandır hikaye okumuyordum. İnsanı yazmaya teşvik ediyor, ne bileyim. Şiir bile yazasım geldi. Uzun zamandır şiir yazmak gelmiyor içimden. Gerçi uzun zamandır yazmak gelmiyor içimden. Sanki çok bi şey yazıyordum. Neyse şu an karlar var, uçan minik serçeler var, uzun parmaklı yakışıklı ellerin gitar tellerine vuruşu var, loş ışık var, sıcak çikolata var, hikayeler var. Bir de yarın hukuk sınavı var. sıcaksıcaksıcaksıcak-soğuk- gibi oldu sanki biraz. Neyse arkadaşlar yakında nasıl vergi kaçıracağınızı anlatıcam hepinize ahah. Bir de dinlemelik.

2012-01-14T15:40:00.000-08:00

Gecelerime güneş gibi doğmuştu, onsuz nefes alamaz, her yerde onu sorar olmuştum. Kokusu üstüme sinmiş, silinmez olmuştu.. Kimse yokken o vardı. Gece, gündüz hiç farketmiyordu. Onun olduğu her dakika güzeldi. Ya onsuz dakikalar? Yoo yoo, düşünmek bile istemezdim. Bazen acı veriyordu onunla olmak ama yine de doyamıyordum. Tantuni..Tantunim..SONRA BİR GÜN. Ta ki.. Götümün omuzlarımdan daha geniş olmaya başladığını anladığım gün.. YIKIMDI. Tam anlamıyla bir yıkım. Onsuz geçen günlerimin intikamını alıyor olmalıydı diye düşündüm. Dört elle sarıldım ona. Durmaksızın onunlaydım. Aramızı düzeltecektim. Ama bu her şeyi daha da kötüleştiriyordu. Birlikte el ele vermeliyiz dedim. Sen de çaba sarfetmelisin.. Gece yarısı yenilen amansız, tutkulu, şehvet ve acı dolu birlikteliğimiz yerini gündüz vakti yenen incecik lavaşlara bıraktı... Fakat, hiçbir şeye yaramadı... Genişlememi durduruyor ama azaltmıyordu... Ayrılmalıyız dedim. Yüzüme baktı. Soğanları düştü üstüme. Aldım yedim.. Dayanamıyorum tan dedim.. İkimiz de göz göre göre birbirimize bunu yapamayız.. Arkadaş kalalım dedi. Yapamazdım. Bu kadar değer verirken, acı çekerken.sadgsgikşhdahkadhkadABİ CANIM ÇOK TANTUNİ YEMEK İSTİYO YA. AĞLICAM.

zombies of night.

2012-01-13T13:52:00.000-08:00

"All that money the money is the motive (çarpı iki) All that money the money she be foldin Girl put in work girl girl put in work "

İşte final haftası falan.

Why these niggas testing
Always fucking testing.

Bu da devamı panpa.

hop hop hop

2012-01-12T12:30:00.000-08:00

Goran Bregovic tekrar İzmir'e falan gelse de iki göbecik atıversek. Bu sefer elitist piçlerden kafama şişe yemezsem güzel olur tabi. Hayır yani bi tek ayakta dans eden ben değilim. Neden her seferinde ben?! Seni bulacaam oglum. Aynı şey başıma operaya gitmiştik orada da gelmişti. 13 - 14 yaşımda falanım opera benim neyime lan. Arkadaşım ve ailesiyle gittiydik. Amfi tiyatrodayız, hava güzel falan. Arkadaşım da civelek paso gülüyor, arkama dönüyorum almanlar fransızlar falan var. Hepsi höngür höngür ağlıyor, ben bi sik anlamıyorum tabii. Yanımdaki Hans kılıklı bacağıma bi koydu, opera neymiş o anda öğrendim. Arkadaş uğruna bacağımdan oluyordum. Neyse siz siz olun operada gülmeyin ama Bregovic konserine denk gelirseniz şişeyi yerden alıp tekrar kafalarına yollayabilirsiniz, sonra hoppidi oynamaya devam.. Bayz.

2012-01-12T08:40:00.001-08:00

"bir tatlı özlemden şiddetli bir boşluğa doğru."

2012-01-12T08:20:00.001-08:00

:)))))

2012-01-11T17:01:00.000-08:00

müyendizlerle imtihanım.

2012-01-11T10:58:00.000-08:00

Kendime not: olum insanlar çok saçma lan. siktir et.

2012-01-09T09:28:00.000-08:00

Kurgulanarak çekilmiş kliplerden çok daha güzel olduğunu düşünüyorum canlı performansların. Gene en sevdiğim live performanslardan bi tanesi.

2012-01-04T14:10:00.000-08:00

Size şu an içimdeki Pearl Jam aşkını Eddie Vedder saçlarımla anlatıyorum, borazan sesim de azcık sana çekebilseydi evdeki "tattoooooeeed all i seeeeee, all thaaaat i am, all i'll beeeeeeeee" diye böğürüşümü rahat rahat her yerde gerçekleştirebilirdim sevgili Edi. Olsun canım. Sen çok güzelsin. Aslında şimdi Pj'i yeni keşfetmiş gibi methiyeler düzmek Black yeaa çok güzel muhabbetine girmiyorum zira Black zaten kült bi parça. Öldürmüyor süründüyor şerepsiz. Benim asıl demek istediğim alttaki fotoğrafta arkadaşlar;

Bu fotoğrafta ne mi var? asdfbsnzafmşlasdjgs. Bu fotoğraf harbi şahane. Şimdi Pearl Jam olduklarına inanamayabilirsiniz belki ama öyle. 96 yılında gelmişler Türkiye'ye canlarım. Bugün hiç yazasım yok ondan sikimtrak bi yazı yazdım ama beni güldürürken düşündüren "acaba vapurda martı fotoğrafı çekmeye çalışmışlar mıdır?" Çünkü tam da öyle duruyor. Soldaki abimizin vapurun verdiği havayla uzaklara sevdalı bakışlar falan atması. Ya tamam bu kadar hadi dağılın, bence komikti.

Bana böyle live performanslarla gelin.

2012-01-02T16:48:00.000-08:00

Bunu beğenen beri gelsin. Şunu denesin.

Onu denediyseniz onun uzun versiyonunu da deneyin. Uyutmuyor.

Uzun versiyonla ilgili yazı yazıcam sonra. İzlerken hep içimden "ben bu videoyla ilgili 1 saat konuşurum lan" diyorum. Neyse o gün bugün değil sanıyorum.

Ben dev bir kediyim.

2012-01-01T13:10:00.000-08:00

Bir kırmızı topun sittin sene hatırlısı.

2011-12-28T17:08:00.000-08:00

Hani ellerimizin yağlı cips koktuğu zamanlar var ya, hani televizyon karşısında uyuya kalınca evdekilerden birinin kucaklayıp yatağımıza yatırdığı zamanlar, hani "dünyanın bin bir türlü hali var"ı daha o kadar da idrak edememişken.. Tek dersimizin, dışarıda çok koşturduysak evde soğuk su içmemek olduğu, tek derdimizin bakkala kimin gideceği olduğu zamanlar.. işte o zamanlar o kadar yalnız değildik daha. Annemiz kadar değildik yani. "Hayat bir oyun sahnesidir" lafını daha Şekspir okumadan algıladığımız zamanlar..
İşte o zamanlardan bir gün, annemin gamzeleri daha bu kadar kaybolmamış, babam bu kadar yorgun düşmemiş, ablam henüz bu kadar güzelleşmemiş, ben daha bütün dişlerimi çıkarmayı tamamlamamışken biz pikniğe gittik. Ablam yoktu. Ablam genelde yokturdu. Babamdan sonra hep onu özlemiştimdi. Olsundu. Annem beni hiç kırmazdı, babam "bakarızcı"ydı. Ben aralardan derelere hiç geçemezdim. Ortayı hep korudum, golü hiç atamadım. İlk pikniğimizdi. Mutluydum. Belki uçurtma bile uçuracaktım. Çok özenti bi çocuktum. Çocuk dediğin uçurtma uçururdu. Uçurtma çok güzeldi. En güzel şey uçurtmaydı. Piknik mutluluktu. Doğaydı, yemek içmek, muhabbet etmekti. Bunlara neden bende başka kimse heves etmezdi? Sonunda eşşek kadar olmuş ailemi biraraya getirmiştimdi. Sonra babam çişe gitti. Babamı buralarda herkesi tanırdı. Tanımasa olmazlardı. Kötü haber hemencecik yayılırdı. Dedem öldüydü. Babam çişten döndü. Eşyaları topladık. Ne oldu pek anlamadıydım. O zamanlar rus marka araba vardıydı bizde. Daha plakasını taktırmamışken ilk geceden çizmişlerdi arabayı. Kendi arabamızı yıkama hayalim de vardı ama hiç yapamadıydım. Mülkiyet duygusu sarmıştı dört bir yanımı. Kapitalizm kahrolsundu. Neyse bindik biz bu su yeşili arabaya. Dayadım cama kafamı. Arkada, sağ tarafta oturuyorum. Ağlıyorum ama nasıl. Lan benim dedem kim, ben niye ağlıyorum? diye kafamda feylesoflara taş çıkartacak sorularla boğuşurken kendimi manisada buluverdim. Ablam da vardı orada. Köyden hallice bir yere gittik. Küçük bi bakkal var. Bakkalı yola girdiğimiz an kestirdim göze. Çünkü istediğim şey oradaydı. Eve vardık. Gecekondu bozması taş bir ev, kalabalık. Evin karşısında yol, yolun karşısında kocaman beyaz bir duvar var. Orayı da işaretledim. Dedim lazım olucak o beyaz duvar. İçeri girdik, pencere vardı odanın, oda kalabalık, uzattım kafayı içeriye. Dedemi gördüm. Gözü kapalı. Ağzı açık. Yüzümü buruşturdum. Devam ettim. Biraz bekleyip ortalığı kolladım, havayı yokladım. Sonra anneme sokuldum, anne dedim bana biraz para çıksana. Napıcan dedi. Bakkala gidicem dedim. İyi ablanla git dedi, aldım ablamı da bakkala çıktım. Gittik. Bakkalın girişte tepeden sallandırıp astıkları filenin içindeki toplara baktım. "Kırmızıyı versene abi" dedim. Verdi. Mutluydum. Topu koltuğumun altına aldım. Sonra evin az ilerisindeki beyaz duvarda oynamaya başladım. Bunlar "aha bu senin babaannen" diyip benim hayvan gibi sarılmamdan çok önce oluyor.
Yani uzun lafın kısası sevgili dostum, o günler ölüm bile "oyun"un bir parçasıydı. Ve oyunlar bana tanımadıklarıma sarılmayı, yüzünü bilmediklerim için ağlamayı da öğretti. İyi ki oyunlar oynuyoruz.

2011-12-22T07:52:00.000-08:00

Aslında ben şu videoyu seviyorum. Ama burada şartlar gereği bunu yükledim. Zaten ikisi arasında da düşündüm. Çünkü bu heriflerin konser görüntüleri çok çok iyi. Mesela youtubeda dinlediklerimiz / izlediklerimiz skroplansa Coldplay'in Fix You klibi benim için ilk on'a girer. Bu parça çok başka ama. Yani yeni tanışıp aşık olduğunu sandığın insan için "bu sefer çok farklı:)))" demek gibi değil. Cidden öyle. Sözleri de çok şukela. Ayrıca Chris Martin'in videodaki cilvelere bak hele, kereta.

"Küçük bir gölde büyük bir balık olabilirsin,
Bu kazandığın anlamına gelmez"

2011-12-22T05:51:00.000-08:00

Yeni çıktı lan. Taze çıktı. Kapaklara bak ya. Heyecanımı maruz görün. Ama çok güzel olum!

2011-12-18T16:16:00.000-08:00

seviyorum.

2011-12-18T09:45:00.000-08:00

The Weeknd nam-ı diğer Abel Tesfaye '90lıymış lan. 90lı. Adam 21 yaşında ya. Mükemmel. Bi adam bu kadar mı güzel "fuck" der, bu kadar mı güzel "nigga" der lan. Bi vokal bu kadar temiz olur.Kediyle kaplan arası bu adam. Miyavlar da kükrer de öyle bi' şey. House of Balloons ve Thursday adında iki albüm var. İkisi de birbirinden şahane. Thursday yeni çıkan albümü. Bi de koymuş siteye indirebiliyorsun ücretsiz. Aşağıya koyuyorum linki, şimdi indirmezseniz siktirin gidin indirmeyin. Tek kişilik dev kadro dediğimiz olay. Abel, fak mi.
http://the-weeknd.com/

2011-12-13T13:25:00.000-08:00

Hiç kalmak istemedim ben. Çözmek istemedim hiçbir şeyi. Soruları sormadım. Cevaplardı zaten yaşadığımız gibi. Bağırmadım. Kalacaksın ulan! demedim kimseye. Giden gitti. Dönmek isteyen döndü. Dönmeyeceksin lan! demedim. Şaşırdılar. Susunca garip geldi. Susmasam gelmeyecekti. Gelmesin istedim kimse. Ben anlayınca onlar da anlasın istedim. Ama hiç anlatmadım. Benimki de laf!, bile değildi. Lafını etmedim çünkü. Sevdiğim adamla bile uğraşamadım ben. Kendimle uğraştım bi tek. Dinleme kendini bu kadar dediler. Baktım suratlarına mal gibi. Kendini dinlemek ne demek onu bile bilmiyordum. Yaşadığım hayatın makalesini mi yazıcam lan. Olsa olsa deneme olur benimki. Denemeler en iyisidir. Otur sıfır! Vesselam, neden bahsediyorlar bilmiyordum ama insanın kendine sağır olmasından iyidir diye düşündüm hep. Kendisinin kendine söylediği sesleri hiçbir ağız fısıldamaz çünkü insana.

2011-12-13T13:09:00.000-08:00

Bazı insanlarla aynı yönde yürümemek o kadar da kötü bi şey değildir. Tam tersi yollarda yürüyor olmak, Onlarla hala karşılaşma ve çarpışma şansınızın olduğunu gösterir.

-Yani ben böyle buyurdum.

2011-12-12T12:17:00.000-08:00

Yorgan, yastık ve çarşafla asfalta yapışmış sakız gibiyim 3 gündür. Allah gribin bin belasını versin sayın seyirciler. Burnum ve dudağımın üstü kurudu sümük silmekten. Geceleri uyuyamıyorum. Annemin sesini duyunca telefonda bana ağlamak geldi. Beni de ağlatcan sus diyince sustum. Neyse ki panpitom bana ilaç getirdi. Bi de hediye böyle sevimli. Gözümü açabiliyorum şu an neyse ki. Yatağın içinde telefonda oyun falan oynuyorum. Ay lav teknoloji. Bi de ben birinden hoşlanınca elim ayağım dolaşmasa çok güzel olcak. Böyle salak salak bakmasam, kitlenmesem falan. Yüce spagetti canavarı bunun da belasını versin. Tantuninin vermesin. Tantuni iyidir. Neyse ben gideyim burnuma mentollü sprey sıkayım. Kendinize dikkat edin, hasta olmayın.

2011-12-10T03:29:00.000-08:00

2011-12-10T03:26:00.000-08:00

"Her sey çok kolay oldu. Ne sizlandim ne de agladim. Ani bir ölüm yada bir kalp krizi gibi kolay
Bütün sehir üstüme gelicek dünyam yikilacak sanirdim ama olmadi bitti iste. Bir süre gelen gidenler oldu
Beni anlamaya çalistilar bir ise yaramadi. Sıkıcı ve kasvetliydim. Bazen bütün gün yorgani basimdan asigi çekim uyudum. Bazende ucuz filmler seyrettim. Günler böyle geçip gitti. Simdi iyiyim. Sen utanç gecelerinde ben burda. Hepsi bu kadar sonrasi yok. Unuttum gitti geberik, unuttum gitti, unuttum gitti
Ben aksamlari sevmem, aksamlar sorun yaratir. Ben konusmayi da sevmem, gidisler hep o gidistir. Senin geçtigin yollardan yalnizlik çikar gelir. Ve böyle aksamlarda içim biraz daha erir
Ben seni sevmedim, ben seni sevmedim. Ben yalan söyledim, çok sevdim.Birak seveyim rahat edeyim. Ne sizlandim ne agladim. Sana yalan söylemisler. Sende mutlu sayilmazsin. Baska bir sebep göster. Sen beni yanlis anladin. Kimler gelir kimler geçer. Bende bir melek degilim. Bu gün canim sevismek ister
Ben bisey demedim, ben bisey demedim. Ben öyle demedim, çoook sevdim."

2011-12-09T05:11:00.001-08:00

Ben uyurken; karlar yağdı, karlar eridi ve bir bina yıktılar.

2011-12-08T03:23:00.000-08:00

Kendimden nefret edeyim diyorum da benim yerime bunu yapanları görünce boşuna yorulmayayım diyorum. Oh bebeğim, nefret et benden evet biraz daha.. Bu acıtmadı, daha sert...

2011-12-07T16:08:00.000-08:00

2011-12-06T15:05:00.000-08:00

Ne biliyorsam onu söylemeye çalışıyorum ama bazen ne dediğimi bilmiyorum. Yine de. Bazen ne olduğumu bilmiyorum. Bazen ne yaptığımı bilmiyorum. Bazen neler döndüğünü bilmiyorum. Bazen kimsiniz bilmiyorum. Kimim bilmiyorum. Duyduklarım ne anlamıyorum. Neyi görüyorum seçemiyorum. Oturuyorum. Duruyorum. Bakıyorum. Duvara, ağaca, sana, ona, buna. Yetemiyorum. Yetmeye çalışmıyorum. Anlamlandırmaya çalışmıyorum. Çabalamıyorum. Koşmuyorum. Yorulmuyorum. Sevmiyorum. Sevilmiyorum. Yaşamıyorsun dersen, eyvallah. Ama ölmüyorum. Sayıklıyorum. Korkuyorum. Su içiyorum. Işık açıyor, ışık kapıyorum. Çişim geliyor, yapıyorum. Yatıyorum. Uyumuyorum. Dinlenmiyorum. Gözüm kapalı ama dalmıyorum. Dalamıyorum. Çıkamıyorum. Siz gidin işte, ben yürüyorum.

2011-12-03T07:12:00.000-08:00

2011-12-03T07:08:00.000-08:00

Küçücük bir çiçeğe bile bakamadım. Soldu. Porsuk çayı bile donmuş, çiçeği pencere kenarında unutursan donar tabii. Üşür lan. Bi içeri bi dışarı alınır mı çiçek. Alınır da, fazla unutmuşum bu sefer. Soğuk amınaki soğuk.

2011-11-27T15:12:00.000-08:00

"Çıkarsan seni vururum orospu çocuğu!" diye bağırdım dün gece, elimde ellerime zor sığan bir tabanca. Kapıya doğru uzatıyorum tabancayı, o kadar korkuyorum ki o kadar olur. Kapı hariç her yer siyah, kapı kahverengi. Ortalık pek renkli sayılmaz yani. Aynı ev gene. Yola bakan tarafta büyük balkon, bahçeye bakan tarafta kedilerin yuvası küçük balkon. Eve kedinin gizlice girmişliği olan ev diyorum kendi kendime, nasıl şimdi bu kadar karanlık olur? Kedinin karanlığı mı bu? Kediyi düşünüyorum, elimde tabanca. Titremek var, kedi var, tabanca var ama kapının arkasında kimse yok. Belki var. Karanlık. Ama çıkarsa vuracağım onu. Bu karanlıkta başka ne yapılır. Zaten çok kızgınım. Aynı ev gene. Kare, kocaman bi hol, aynısı ya. Bu kadar olur. Kim yaşadıysa o evde, derdi tasası üstümde gibi. Sanki çok kalabalığım. Sanki çok kalabalığız. Ama o kadar yalnızmışım ki titriyorum. Ya o kapıdan çıkacak, ya ben onu vuracağım. Ben kimi vuruyorum? Niye titriyorum? Niye uyanmıyorum, niye uyanmıyorum, niye, niye, niye, DADADADADAEVERYDAYILOVEYOULESANDLESSS diye alarm çalar ve beni katil olmaktan kurtarır. Yazı bitti. Bay.

2011-11-27T10:16:00.000-08:00

Buraya gif.imi yükleyebiliyor muyum acabaaa

tıklayınca üstüne oluyor vallahi ahahahaa

2011-11-27T09:40:00.001-08:00

2011-11-27T09:13:00.000-08:00

Eveeeeeeyyyyt, bugün itibariyle elimde Petra adında yabancı bi ingilizce hocası, 14 yaşlarında kendini Einstein sanan gözlüklü bilmiş, beni gizli gizli kesen aynı bölümde okuduğum bi kız, ingilizcenin i'sinden anlamayan ve hiçbir zaman anlamayacak olması muhtemel çakma bi sarışın, einstein'in liseli ablası, onun arkadaşı ve içlerinde en normal görünen tıpçı karşiimiiz var. Hiç öyle kuul takılan yakışıklı herifler görmedik yani, nabalım. Zaten babamın sesini duydum şu anda, sen oraya ingilizceni geliştirmeye mi gittin çocuk tavlamaya mı? ehe ehe babacım. Ayrıca şunu da belirtmek isterim ki kime belirtiyorsam seviyemiz 14 yaş değil de, şartlar böyle şimdilik. Ahahah ama yeni nesil hayvani yani onu bi söyliyim de. Ayrıca ikinci öğretim okuyan bi insan olarak haftasonları sabah 9da kalkmaya bünyem ne der bilmiyorum. İngilizce kursumla ilgili yeni bilgileri paylaştım öyle mal gibi işte. Neyse ben niye bu bloguma günlük gibi yazmaya başladım bilmiyorum ama hoşuma gidiyor. Bir de Müslüm Gürses dinlemeyi unutmayın.

2011-11-22T16:23:00.000-08:00

Bugün buraya bir şeyler yazasım geldi. Çünkü zaten kimse yok gibi buralarda, sessiz. Çok güzel. Eski okulumun koridorlarına kadar götürdü burası beni. Eski yazdıklarım aklıma geldi. Eskiden düşündüklerim. Kimse kimsenin hayatında değildi bu kadar. Yorumlar yapılırdı yine ama çok da incelenmezdi gibi sanki. Keşke her şey yine öyle olsa. Çok incelemesek birbirimizi çok yorulmasak, yormasak. Eskiler çok güzeldi. O kadar da değildi aslında üzüldüğüm çok şey vardı. Ama ne zaman geçmişte bir şeylere üzülecek olsam aklıma Little Miss Sunshine'da hani Dwayne ile Frank'in denize karşı yaptıkları konuşma var ya o gelir. Dwayne pilot olmak istiyor ama renk körü olduğunu öğreniyor.(Bu başka sahnesi) Frank, Marcel Proust hakkında ders veriyordur falan. Sonra bu iki muhteşem karakter, Dwayne'nin küçük kardeşi nam-ı diğer miss sunshine güzellik yarışmasındayken Frank Dwayne'nin yanına geliyor. Dwayne diyor ki keşke 18 yaşına kadar uyusam, okulu falan geçmiş bitmiş olsa. Sonra Frank, -allahım bu sahnenin hastasıyım ya- başlıyor Marcel Proust'un hayatından anlatmaya, ingilizcesini yazacaktım da direk kasmiyim kimseleri, ben çok iyi ingilizce bildiğimden değil de filmi ezberlediğimden anlıyorum her neyse. Diyor ki Marcel Proust için, tam olarak bir kaybedendi. Gerçek anlamda bir işi hiç olmamış. Karşılıksız aşkları var. Gay. 20 yılını hiç okunmayan bir kitabı yazmak için harcamış. Gel gör ki Shakespeare'den beri en iyi yazarlardan biri. Sonra dönüp bakıyor ki, acı çektiği yıllar hayatının en iyi yılları. Çünkü O'nu O yapan şeyler hep acı çektiği yıllar. Mutlu geçen zamanlar ise hiçbir şey öğretmiyor. 18 yaşına kadar uyursan kaçıracağın acıları düşün diyor Frank. Sonra benim kafamda Devotchka'dan How it Ends çalıyor o sırada mutlaka. Nasıl gülümsüyorum içimden bilemezsin. Hayat çok güzel geliyor falan. Ha bir de bak şurası, "Fuck beauty contests. Life is one fucking beauty contest after another. School, then college, then work.. Fuck that. And fuck the Air Force Academy. If I want to fly, I'll find a way to fly. You do what you love, and fuck the rest." Çok seviyorum nasıl seviyorum belli değil. Öperim herkesleri.

2010-09-14T10:22:00.000-07:00

Onlar çoğu zaman en göze batan kan emicilerimizdir.
Arkadaşlıklarını anca acıma duygusu besler.
Onlara hep gülmeniz, gönüllerini hoş tutmanız gerekir.
Ciddi bir konu olduğunda bile bunu fazla ciddiye almamanızı beklerler.
Özellikle kendinizi.
Kendinizi ciddiye almanız onları çileden çıkarır.
Kıskançlık en zayıf yönleridir.
Ve kibirleri o kadar fazladırki,
sizi kandırdıklarını sanarken, onlara
kıçınızla güldüğünüzü asla farketmezler.

Diceğim o ki, siz de bunlardan bir tanesine sahipseniz
yüzüne büyük, kaba ve oldukça çirkin gülüşler fırlatın.
Nasıl olsa anlamıyorlar.

Kendime Not : Bu yazıyı kimin için yazdığımı unutunca, yazıdan bir bok anlamayacağımdan emin gibiyim.

2010-09-09T08:48:00.000-07:00

"Yalnızlık sınırını aştığınız için bizimle karakola kadar geleceksiniz!" dedi, palyaço kılığına girmiş polis.
Neyin cezasını kesebilirdi burnunda kırmızı bir topla bu adam diye sordum içimden.
Dışımdan sorsam her şey daha zor olabilirdi. Belki de daha kolay, kim bilir.
Dinledim. Çünkü ne cezasını ne de kim olduğunu aldırıyordum.. Sadece O konuşuyordu.

- 82 promil yalnızlık bulunduruyorsunuz kanınızda.

- Diğer canlıları tehliye atmaya utanmıyor musunuz?

(Oysa benim yalnızlığım bir tek bana dokunabilirdi, bir benim canımı acıtabilirdi.)

-Utanmadan bir de gülüyorsun!

(Neşeli bir çocuk gibi dönüyordu etrafımda hayat, hepsi bu.)

-Derdiniz ne bilmemki bu kadar içiyorsunuz şu veletten?!

(Dünyayla birbirimize alkolsüz katlanamaz olmuştuk.)

-Evinizde zıbarsanız şu saatte olmuyor..

(Beni götüreceğiniz yerle bir farkı yok palyaço bey, pardon memur bey.)

-Sizin gibilere acıyorum.

(Bu palyaço neler diyor böyle ! )

-Ailen yok mu senin?

(Yalnızlık ailede başlar, okulda devam eder efendim.)

-Arkadaşın da mı yok?

(Hayallerimdekilerin uyku saati, diğerleri öldü.)

-Kelepçeleri takmamı istemiyorsan cevap ver bana!

(Ruhlar, rüyalarda dolaşmaya çıkar diye duymuştum.)

-Konuşsana!

(Yeterli olsa, susmazdım.)

-Canın cehenneme orospu!

(Palyaço kılığındaki polisler seksi gelmiyor değil, size de efendim.)

mitolojik zırva

2010-09-09T07:27:00.001-07:00

Transparan öpüşler sarsar beni.
Öpeceksen kanatmalısın dudaklarımı.
Sevgin yaş olup akmalı gözlerimden.
Üstüne böcek ilacı sıkılmış haşareler gibi
Sersem sersem sarılmamalısın bana
Canımı yakmalısın.
Bir damlasına intihar ettirecek gözlerini görebilmeliyim.
Anlarını benimle kalabalıklaştırabilmelisin.

Narcissus!
Boz bu gece sessizliğimi!
Yalnızlığıma daldır elini
Ruhumu okşa,lütfen ihtiyacım var bugün buna.
Yeter ki uzaktan sevme beni.
Bana, duyduklarımdan başka bir şey söyle.
Echo senin için ağlıyor,
İşte şu ağacın hemen ardında!
Kendinle ilgilenmekten vazgeç!
Oradayım.

Gidiyorsun
Ormanda şarkılarını söylemeye.
Ve aynalarla sevişmeye.

Kulaklarımda paslanacak adın.
Hera’nın cezasını çiğneyeceğim.
Senden başkasının sesini tekrarlamayacağım.

Son yankı:
Ölümün sesi.

Hades tut ve çek beni.

-2008-

Lady D'arbanville

2010-08-19T15:31:00.000-07:00

ben artık başka pamukların sardığı yastıklardayım
başka martılar uçuyor denizimde
tuzu buranın tuzu değil ayranımın
her şey eksiksiz değişmiş
bir tek sevgiler aynı acısında
nereye yürüse ayaklarım
farklı coğrafyalarda
aynı acılara kalkıyor kadehlerim
delik deşik yaralara
şerefe !

"en büyük devrim aşk"

2010-06-18T12:43:00.000-07:00

sevgilim,
sana bunu yazmanın ne kadar manasız olduğunun inan farkındayım. çünkü bu yazının eline hiçbir zaman geçmeyeceğinin annemin kızlık soyadından emin olduğum kadar eminim. biraz önce tam da bir şarkı açmış eğlenirken sensiz geçen sürede dünyada nelerin değiştiğini düşündüm. biliyorsun aylarca kendimle uğraştım. hep kendimde nelerin değiştiğini düşündüm. arkadaşlarımın artık bana karşı ne hissettiğini düşündüm. senin bana karşı tavırlarını düşündüm. en saçma olan kısmı da arkadaşlarla ilgili olan bölümüydü. biliyorum. ama senin de bildiğin gibi farkındalık sınırını aşsam da sadece hayatı izlemeyi seviyorum. belki de babamın bir öğüdünü fazla ciddiye aldım çok küçükken. -insanları izle- evet, gene kendimden başlayacağım belki ama sana güzel bir haber vermek istedim tam da baba demişken, korkma, artık babamı kafama takmıyorum o kadar. hoş, neden korkacaksın. bu sadece benim bi korkumdu. onu hiç yanımda hissetmeden kaybetmek korkusu, çocukluğumun yalnızlığını hep yanımda sürükleme korkusu, evet hep yanımda silinmeyecek izler olarak taşıyordum onları. ağırdı belki, gereksiz bir yüktü. ama elimden bir şey gelmiyordu. herneyse bitti işte. biraz önce üzücü bir haber aldım sevgilim, Jose Saramago ölmüş. ne alaka diyeceksin,biliyorum. idealleriniz benzese de senin hiç okumadığın bir yazar ama zaten okuyup okumamanla alakalı değil aklıma gelen şey. sonuçta sen gittikten sonra neler değişti diye yazmıyorum mu bu yazıyı? çarşının ordaki küçük kitapçıdan bu adamın kitabını sormuştum hatırlar mısın? hiç sanmıyorum. dükkandaki adam kitapların yerini karım biliyor,beş dakkaya gelir demişti. bulamamıştık kitabı. alamamıştım. beni eve bırakıcaktın istememiştim. durakta senin için gelecek dolmuşu beklemiştik. ve ben gidişini izlemiştim. sonra hava karardı. gün bitti.

sevgilim,
sen yokken vizyona milyonlarca film geldi. bir tanesi çok saçmaydı ama bu saçmalık o anki zayıflığımdan olsa gerek beni ağlattı. ıssız bir adamın hikayesiymiş. sonrasında çok dalga geçtim o filmle, seni sevmeyi vazgeçtiğimden değil, saçma olduğunu anlamıştım. eminim sende sevmezdin. bak bir film daha geldi aklıma, aslında onu seninle izledik, bunu ikimizde sonradan öğrendik tabi. aynı sinemalara denk gelmiştik. sen arkada oturuyordun sevgilinle. ben önlerdeydim. o filmde de ağlamıştım. film müziğini duymayayım hemen aklıma geliyor sahne. bizim sahnemiz. başrollerini seninle benim oynadığımız film geliyor aklıma. sanırım anti-kahramınım bu filmde. neyse uzatmıyorum. bugünlük kesiyorum. çünkü sanırım sinirlendim.

sevgilim,
seninle hiç paylaşmadığım çocukluğumdan kalma Goran Bregovic'in konserine gittim. orda benimle olmanı çok istedim. sevgilisiyle elele gelip coşanların bizden ne farkı var diye düşünmedim değil. ama sen biraz daha vefasızdın. senin hiç sevmediğim bu huyuna verdim bu durumu. bir gün başka bir konserle değerlendiririz diye düşündüm.

sevgilim,
michael jackson da öldü. onun zencilikten beyazlığa transferinden rahatsız olurdun. ama gerçek öyle değilmiş. bir hastalık..herneyse bu konunun bizim ilişkimizle bir bağlantısını gerçekten kuramıyorum ama sen yokken bu oldu.

sevgilim,
tavla öğrendim. hani sen bana öğretmeye çalışıyordun. seni bir kere yenmişliğim bile var. acemi şansıydı sanırım. çünkü geçen gün yeni öğrendiğime karar verdim. unutkanlığımı bilirsin gerçi.

sevgilim,
yeni tanıştığım bir arkadaşımın annesini kaybettik. çok ağladım. sana sarılmak istedim. dönüp kendime sarıldım.

sevgili,
boğuluyorum. eskiden geleceği önemsemezdim. şimdi çok sık düşünür oldum. bu kötü birşey. çünkü geleceğin olmadığını düşünürdük. bugün var, derdik. ne var ne yok bilemiyorum artık. senin düşüncelerine ihtiyacım var. hükümete küfredip duruyorum. evet hala aynıyım. kendimizi kurtaramadan dünya kurtulumaz ama dime. neyse bizi küçümseyenler gitsin kendini parmaklasın sevgilim, umrumda değil. sigara yakıcam, yanımda sen olmayacağından dumanından rahatsız olmazsın. öpüyorum.

sevgilim,
ABD başkanı artık Bush değil. Barack Obama. bu konuyla espri yaptığını duyar gibiyim. ama farklı değilsin herkes yapıyor. espri demişken şakalarını cidden özledim aslında. eğlenemediğim zamanlar oluyor.

sevgilim,
sınavlar var. her şey çok kolayken ben zoru seçiyorum, cevap kağıtlarım yanlışlarla dolu, hep seni işaretliyorum.
ben bütün nehirler sana dökülsün istiyorum, olmuyor. sanırım seninle ilgili kısmı boş bırakmalıyım artık.

sevgilim,
aslında sen yokken çok şey oldu. ama sen yokken olan bir şey varki,
bu, yazıyı bitirmem için bir neden. sanırım aşık oldum. bu yüzden yazıyı burda kapatıp, ileride olacakları onunla tamamlamaya gidiyorum. hoşçakal.

lunadark

2010-06-14T18:02:00.000-07:00

Saat, gecenin en kuytu vakti
Lunapark renksiz.
dönmedolabın direklerinden
bedenlerimiz sarkıyor.
Saat, günün en hırsız vakti.
Makyajı akmış bir balerin gibi dönerdim etrafında.
Nefesinden çalardım.
‘suç’ olur, ağlardım.
sonra ruhlarımızı çarpıştırırdık
çarpışan arabalarda,
ehliyetsizdim.
Saat, gecenin en orospu vakti.
aşktan sınıfta kalmıştım
cahilin önde gideniydim.
Yürü, desen gülerdim.
Ağla, desen gülerdim.
Gül, desen gülemezdim.
Ben kendi günlüğüne
Bir nisan şakası yapacak kadar
Yalnızdım.
Sen ruhuma yabancı bir maddeydin.
Alışamadım,
Alıştım.
Kararsızdım.
Ani baskındaydın hayallerime
Çıplak yakalandım.
Sözsüz yakalandım,
Müziksiz yakalandım.
Saat, gecenin en zamansız vaktiydi.

2008

2010-05-21T10:08:00.000-07:00

Pandoranın kutusu camdansa, kilidi açamazsın belki ama içini görebilirsin.

2010-05-09T13:50:00.000-07:00

uykusuzluğumu bir kenara bırak
düşünemiyorum bile
oksijenim yetersiz
tüpüm bitti.
en derinime ineyim derken
vurgun yedim,
burnum kanıyor.
denizlerimin kırmızısı
buradan geliyor.
yalnızlığı evlat edindim
şimdi annesini özlüyor.
kalktım sokak sokak aradım,
kim doğurduysa piçliğimi..
fareler yedi dediler,
korktum.
çünkü yalnızlığım bluğ çağında,
isyanda.
tüm öğretmenlerini kesebilir.
yardım dilendim.
kör taklidi yapan dilenci
kadar sahteydim
zaten kimse inanmadı.
performansım düşüktü,
sınıfta kaldım.
bensiz kaldım.
kansız kaldım.
kanım kırmızı akmıyor diye
her cumaları
istiklal marşları sonrası
bir ayağım tepede kaldım.

ıssızlığıma sığındım
sığınaklarımı yıktım
mağarama döndüm,
şimdi yabani hayvanlar kadar
mutluyum.

-herneyse

2010-04-15T08:55:00.000-07:00

büyük bir kanamalı hastalık
bu yalnızlık
sanki yüzyıllar öncesinden
kalmasın ruhumda
bir yorgunluk sevdan
çağlar atlamışım gibi
seni ararken
sanki her kıyafeti giymiş bedenim
sanki her yerin resmini çizmişim
seni düşünürken
sanki her yeri gezmiş
her yeri görmüş
bütün orgazmları yaşamış gibi
yani büyük bir enkaz sevdan
yani dünyanın etrafında güneş olmuşum gibi
yıllık dönüşümü tamamlamış,
bütün mevsimleri senle yaşamışım gibi
ve olduğum yere tekrar varmış,
bütün yaşananlar hiç yaşanmamış gibi
yani var ettiğim ne varsa
bir devrimle hepsini
yıkmış gibi

-karahayal.

2010-03-16T07:05:00.000-07:00

seni o kadar çok istiyorum ki, lütfen öl!
Yaşama istiyorum, başka bir kadının yanında nefes alma.
Gülme, sen güldükçe gülüşün aklıma gelir, ağlarım.
Gülersen, kirpiklerinin ani bir kararla gözkapaklarına deyişini
kaçırırım.
aklımı kaçırırım!
tüm bencilliğim seni başucu kitabım yapmak
isterken, nasıl seni bir başkasının
okumasına izin verebilirim ki!
Yan!
kalbin kül olsun.
küllerinden doğma!
doğarsan kalbim seni tekrar evlat
edinir.
korkarım.
sen! korkma diye elimi tuttuğun o günlerin
sonrasında ben,
çaresiz şimdi bir el ararım.
Yazık!
Saniyelerin ihaneti ne de büyükmüş!
Ama yine de zavallı ben,
her gün rüyalarımdan fırlayıp sana gelmek isterim!

-?.

2010-02-23T09:48:00.001-08:00

"Susma!" diyorsun da sen ne konuştuğunu duyuyor musun?

-bilmiyor.

2010-02-23T09:34:00.001-08:00

gözüme toz kaçmadı diyorum, inanmıyor ağladığıma.
oysa en ağlak mevsimimdeyim.
bilse

-bir gün

2010-02-21T09:45:00.001-08:00

ölülerle konuşuyorum
beyaz ve sakin ölüler
ölülerin hepsi güzel
ama dokunamıyorum
gözüm göz
kulağım kulak da
anlatamıyorum
ölülerle konuşuyorum
bir ikindi vakti
yüzyılların yalnızlığı
güneşi içiyor ufka karşı
semtler biliyorum
insanlar biliyorum
kuşlar balıklar biliyorum
bir an için hepsi oluyorum
bir an için hiç biri
işte böyle bir günde
ben gene yok oluyorum

-hafif sitemli güneş ışıkları.

2010-02-19T08:50:00.000-08:00

kilo kilo yalnızlıklar biriktirdim sana.
vakit bulursan gel al birazını.
ağırım.
duymuyorken seni sağırım.
içim kış, dışım yaz
mevsimsizim.
sen hep yasadışı,
ben hep sınır ihlali.
kime neyin hesabını vereceksen
ver, tüm özgürlüğünle gel.
aşk'a söyle, seni müsait bir yerde indirsin.
ben dönünce sağda indiğin yerde olacağım.

18 -

2010-02-04T11:45:00.000-08:00

ışıkları aç da seviş hayatla.

-kırıkcamlarüzerindebalerindansı.

2010-01-11T13:08:00.000-08:00

Önündeki kahveyi karıştır. Sonra git, yatakta ağla biraz. Kafanı göm yastığa, sonra kaldır. Hiç durma, koş aynaya bak, kendine. Şişmiş, yaşlı gözlerine. Ne kadar sahtekarsın ona bak, gözlerinin ta içine bakıp bakıp ağla. Film çevir, senaryolar yaz kafandan. Daha çok acı çek. Dünyanın sana vermiş olduklarını bir yana koy, biraz da sen koy, sonra sevin. Ne kadar iyi bir yaratıcıyım diye?! ben tanrıyım diye soyun koş sokaklarda. cesaretin varsa çırılçıplak ol insanların karşısında. Sevmediğine tükür, sevdiğini sok ciğerinin içine. Sonra git biraz daha kahve iç. içine votka koy biraz da. tadını beğenmezsen git tuvalete kus. terbiyesizlik yapma, yerlere tükürme. en sevdiğin adamı düşün, en sevdiğin kadını ya da. seviş onunla hayallerinde. ya da git dayan kapısına. bağır seni seviyorum kaltak! diye. seni seviyorum pis herif! diye. hiç bir anlamı olmayan kelimeler kullan, en çok da sevgi sözcüğünü kullan. yapış yapış olsun havada kelimeler. ve iğrençleşin. en çok "sevgi" kelimesi zehirdir dudakta insanın. inan, o kelimeye. inanır gibi yap. sonra bırak nefret bulsun karşılığını. ya da bulmasın. hümanizmle birleştir zavallı ezik varlığını. sonra git..biraz daha kahve iç. senin gibi soğuk senin gibi kara kuru kahvenden. ya da intihar et en edilesi günde. en edilesi günü bulmak için bir hafta düşün sor soruştur, iade edilemez, alınmaz satılmaz. sorumluluklarını düşün, hiç yerine getirmediğin,getirmeye gücünün olmadığı sorumlulukları. özgürlüğün için beş kuruşluk kıçını yırtarken siktir edip sorumluluklarını, aptal işlerle uğraş. daha da güçsüzleş. güçsüzlüğünle intihar edeceğin günü seçmen daha da kolaşlayşsın, işi yokuşa sürme. neme lazım, çok bekleme, hemen öl, öleceksen!.

#15 -Yaşamaya terbiyem yok.

2009-12-27T11:11:00.000-08:00

katılamayanlar güle güle
ağla ağla
ağlayamayanlar mutsuzken
ne elim uzanır sana
ne gözlerim
uzanamayanlar yanında
sevgilinin
ipekten bedenine
ve hayatın her dalgasına
atlayıp,
burnunu kapatıp
ağzından su alanlar
işitmeden dans edebilenler
görmeden anlayabilenler
dokunmadan sevebilenler
elini kızgın ateşe sokup
acımadı, diyenler
"herkes"i anlayıp
"ben" olanlar
yanağındaki benine kurban olanlar
ayna kıranlar
aşktan elini parçalayanlar
parçalayamayıp
ana bacı sövenler
küfrederken gülenler
yaşarken uyuyanlar
uyurken ayıklar
ve her daim acıyanlar
acıdan kıvrınanlar
acısızlığa alışanlar

#14 -

2009-12-07T06:47:00.001-08:00

bazı aşklar zaman aşımına uğrar, dava düşer.

#13 -A bu hayat.

2009-11-28T09:13:00.000-08:00

Yalnızlığımı unutup aynaya gülümseyebildiğimde kendimi iyi hissederim.
Çünkü kalabalıklaşmışımdır. Belki gerçekten çok yalnızım. Ne bir arayanım ne bir merak edenim vardır, ama unutmuşumdur onları. ve sonra kendimi. yani ipince bir çizgide,
mükemmel unutuşu yaşıyorumdur o arada, ve enterasan bir şekilde gülebiliyorumdur. Yani aslında tüm mutluluklar özneldir ve bir o kadar delice ve nasıl anlatmalı, gerçekten delice işte. Siz gülümsediğiniz anda belki parmakla sayamayacağınız kadar çok kişi ölüyor, öldürülüyor veya zaten hiç yaşamıyor. Yaşamıyor derken; hani şu sadece nefes alanlardan. Küçümsememek lazım oysaki nefes alabilmeyi, mesela ben bazen çok zorlanırım. Saçımı başımı yolacak gibi olurum, öyle nefessizsizdir bazı geceler. işte o zaman ayna size düşmandır, yabancıdır. Dünyanın size kendisini hatırlattığı geceler, zordur. Oyalanacak birşeyler ararsınız; belki siz ailenizle, belki arkadaşlarınızla, belki köpeğinizle, kedinizle, belki sevgilinizlesinizdir, ya hiçbir şeye sahip değilsiniz? Ya kendinizden başka oyalancak hiçbirşeyiniz yoksa, o kadar da acınacak değiliz galiba bir dakika, çok üstüme geliyorum sanırım, bir sigara yakacağım izninizle, kimden izin alıyorsam.. kendi kendime olduğumu sanıyordum, siz de kimsiniz, gene birileri kendini hatırlatıyor bana, unutamıyor ki insan. Mesela ben, balkonunda bebek yıkadığım evimizin karşısında oturan Altın Teyzeyi unutamıyorum, kocasını da unutamam mesela, toplarımızı keserdi. Topları kesilen nesildeniz ya biz, şimdi top oynar mı çocuklar mahallelerde..bilmemki banane. Her bakkala gidişimde bir de balkonda bir amca otururdu az ileride. O'na "Günaydın" diyerek başlattım özgüvenimi mesela. Karısı daha soğuktu ama iyi kadındı o da. severdim. Dönüşte bir daha rahatsız etmemek için sağ taraftan gider, başımı öne eğerdim, hafif de gülümserdim. Oysa eminim amca gazetesini okuyordur o anda. Sizin hiç böyle komşularınız var mı şimdi?. He bir de bir otel vardı oralarda. Annem izin vermezdi öyle yerlere gitmeme. hep gizemli bir yer olarak kaldı öyle gözümün önünde. Bir yabancı kadın vardı, kötü mü anne o kadın? değilki, iyi biri o. bir de kara bir adam var. o da bizi severdi. ama o kadar işte. herkes kendi hayatlarını yaşardı. bende yaşardım. bisikletimle dolaşır, zamanın nasıl geçtiğini anlamazdım. Şimdi niye böyle yavaş bu akrep, yelkovan? Durduran şey ne zamanı?! Unutamıyoruz mu etrafımızda olan biteni, hatırlamak istemediğimiz şeyler mi dönüyor yada gördüklerimizde. Bizi böyle kendimizden soğutup, kendimize hapseden, mutlu etmeyen ney? Hayır boşvereceğim, gidip aynaya gülümseyeceğim. Bak ne çok kabalıklaştım gene ben, bir çok gereksiz anıyla doluyum, ne mutlu!.
Bu kadar sızlanma yeter.
Şimdi biraz sevgi gerek bize.

Başlık: nazan öncel - a bu hayat parçasındandır.

#12 -koza.

2009-11-26T12:27:00.000-08:00

ölümde blöf olmaz sevgili.

#11 -nothn

2009-09-10T07:21:00.001-07:00

ayaklarımın mermer üzerindeki hareketlerine
göre hareket eden küçük bir hopörlörüm var,
beyaz, dandik bir fişi.
ayaklarım yönetiyor müziğin sesini.
ve hayatta kalabilmem için buna ihtiyacım var.
biraz müzik.
hava alabileceğim bir çift pencere.
ya da penceresiz havalar.
egom izin vermese de
arasıra okuduğum kitaplar,
kalan son paramla ablama aldığım
ama hiç bir zaman çok fazla umursamadığı
peluş pembe abajur.
önemsenmeyecek kadar çirkin olsada
o benim son paramdı!.
toz pembesi odalar
toz pembesi dünyalar
toz dünyalar.
gece işleri.
gündüz işleri.
uykusuzluklar.
uyku halleri.
üç kuruş beş kuruş derken
cüzdana yerleştirilen
hayatlar.
ölümler
doğumlar.
amaçsız şiirler.

#10- öğrenmenin yaşı yoktur?!

2009-08-10T08:04:00.000-07:00

hava olmuş 42 derece.
geçmiş oturmuşuz bir
gölgeye
otogardayız bir de
hareket edecek otobüsü
beklemekteyiz
eğer bir çocuk
bir şey yapmak isterse yapar.
çünkü özgürdür.
açmışken konuyu
yanımda küçük bir kız çocuğu
karşımda çelimsiz bakkal
önünde sakızlar renkli renkli
çocuk kapar bir tane
çünkü canı sadece
sakız çiğnemek ister
henüz çıkan dişleriyle
anne
sorar
parasını ödedin mi diye
tutuştur eline beş on kuruş
çocuk bakar anlamsız,
sonra başlar işte o sırada,
paranın arzular üstündeki gücü.

öğretirler kapitalizmi
3 yaşında.

dün-lük-ler

2009-07-25T08:40:00.000-07:00

o çoktan modası geçmiş gözlerinle
-veda sahnelerini sevmem demiştin.
klişeydi ellerin gibi
hüznünde.
veda etmek istemiyorum demiştim
buna rağmen.
ben acı çekerken hep gülerdin
o yüzden gittim sana bakmadan
bir anda- ki hiç beklemezdim şaşırtmayı kendimi.
sadece katil olmaktan korkmuştum
belli ki.
gülseydin vurabilirdim belkide
dudaklarını
ya da burnunu
ya da gözkapaklarını
ya da seni işte seni.
ya da kendimin katili olurdum kim bilir.
gitmekler cinayet oluyor
zamansa sadece mezardan
başka bir şey değil.
ama belkide ilk defa
sadece küllerin ve deniz benimle olacak
..

Dışına Kapanık

2009-07-14T04:42:00.001-07:00

#8 -i will swim to you...

2009-06-12T15:00:00.000-07:00

Gel arada.
Kendiliğinden.
Kendi kendine.
Yanına sadece kendini alıp gel.
aramadan seni sokaklarda
herhangi bir gecede gel
en çok geceleri aşık oluyorum çünkü.
geceleri geceye aşık oluyorum
geceler aşktan geliyor.
Aşk gece geliyor.
Nasıl diye sorma.
Hiç sormadan gel.
Bugün seni istiyorum
Sende istiyorsan gel.
Gitmek istersen git.
Gitme.
Gitmeden anlatacaklarım
Var
Hayır,dur ilk önce
Ellerini tutmalıyım.
Yoksa düşerim,
Gecenin merdivenlerinden.
Gece soğuk olur, üşürüm.
Anlatacaklarım var,evet
Senle ilgili değil
Benle ilgili değil
Kimsenin dedikodusu değil
Bilmiyorum,
Gitme,
Anlatırım heralde.
Ama ilk önce,
Gözlerini sabitlemeliyim,
Omzunda uyumalıyım.
Lütfen çekilme,
Çekil.
Ben de çekiliyorum.
Kendime, geceye,
Denize,çakıllara.
Kalbindeki tüm kadınları kıskanıyorum.
Kıskanmıyorum.
Kalbindeki
Geceleri kıskanıyorum,
Karanlık suları kıskanıyorum.
O sularda yüzmek
İstiyorum
İzin ver, çıplak
Ayak yürüyeyim iskelende.
Şimdi atlama zamanı.
Şimdi boğulmak zamanı.
Başka zaman yok.
Var mı bilmiyorum.
Olabilir,
Olmayabilir.
Metafizik bilgim kısıtlı.
Duyacaklarım kadar
Söyleyecek olursam
Belki evrenin bir deliğinden
Sızarız
Başka bir boyutta
Aynı ruhlarımızla
Sana sahip olmadan
Sevişiriz
Ama sen gitmeden
Hep benle olacakmış gibi
Hayır birazdan gidecekmiş gibi
O iskeleden
Birlikte atlar gibi.
Boğulur gibi
Nefessiz kalırken
Birbirimizin nefesi olurcasına.
Benimle boğulur musun?

-karanlıkta gölge.

2009-05-10T01:20:00.000-07:00

Beyin damarlarımızı
Parkur bilmiş
özgür atların peşindeyiz.
Nal sesleri
Ve Schubert in
Öfkeli piyanosu
Gururla yok oluyoruz.

#6 -yok-la-ma.

2009-05-03T11:26:00.000-07:00

Ben aldım görüntüyü
Gidebilir artık bedenim.
Çektim içime.
Bu ‘mutlu aile’ şarkısını.
Hep tablo olacak değil ya
Çift kişili yalnızlıkların
Çoğalttığı çekirdek üyeli
Tabureler.
Kıçımı siler gibi
Siliyorum işte ne varsa.
Uyuyun bildiğiniz gibi şimdi.
Rüyanızda kaktüsler büyüsün.
‘iyilik’ satılmaya başlarsa,
Çocuk gözleriyle uc uca gelmiş
Silahlarla eşantiyon verilen pazarlarda,
Kötülük benimdir.
Mutluyum,
Daha önce hiç bu kadar
Güzel ölmemiştim.

#5 -kırmızı geceli rüyalar

2009-05-03T10:58:00.000-07:00

Saç yutan kadının
Travesti hikayelerini dinlerken
Kireç taşlı şöminenin başında
fakirleşmiş ruhlarımızda
Zengin hayaller kuruyorduk.
İçine biraz sen katardık
İçine biraz onlar bunlar
Bi bok olmazdı da
Isınırdı kestaneler
Onları yerdik bir tek
Portakal kabuğu
Kokulu koltuklarımızla.
Sesini aç bu gece
Kahkahaların,
Duymayalıyım
Ne varsa acıtan.

#4 -back down to earth

2009-04-28T08:26:00.001-07:00

Annemin en değerli
Morgundan evlat edinilmiş
Bir cesettim babamın kucağında.
Henüz çıkarılmamış kimliğimle
Bağışlanmıştım dünyaya.
Yüzüme sürülen boyalar
Bir ölü oluşumu saklamam
İçindir aslında.
Nekrofil bir kültürün
Beni tekrar öldürebilme
Zevkini tatması için
Bir komplodur belki de
Tüm bu makyaj zırvaları.

-Bırak o kitapları,
Biraz beni oku,diyorum sevgilime.
-Bırak o defteri,
Biraz bana yaz diyorum kardeşime.
-Bırak o hesap makinesini,
Biraz beni çöz diyorum babama.

Ama zamanı yok meşgul sevgilerin.

Belki tam da bu yüzden,

Uykusu gelmiş salıncakların
İçinde sallanan çocuklar gibiyiz şimdi.
Bizi arkamızdan itenlerden
Kurtulduğumuzdan beri,
Ayaklarımızı kullanarak uçmayı öğrendik.

#3 -Melanie'ye Mektuplar

2009-04-20T10:29:00.001-07:00

Dün gece çok düşündüm Melanie.
Ya birilerini sevecektim.
Ya da ölecektim.
Hangisini seçtiğimi hatırlamıyorum
Ama bunları yazdığıma göre
-ki ölümden sonra gideceğim bir cennet/cehennem yok.
Sizi bilemem.-
Sanırım birilerini sevdim.
Öleceğim yerde, öldürdüm.
Durduk yere oldu bunlar.
Durduk yere dönen dünya
Gibi,
Durduk yere bir intihar sebebi
Buldum kendime.
Sonunda her ikiside aynı yola çıktı
Melanie.
Ama umursamadım.
Tüm gezegenlerini karıştırırken,
Mutsuzluktan ağlatana kadar
Sevdim onu.
Şimdi bütün bedenler kızıl,
Bütün ruhlar mavi.
Dalgınım melanie.
Kağıdın üzerindeki
Kan kırmızısı bir mürekkep mi,
Yoksa damarlarımdaki
soysuzlaşmış kan mı,
Bilemiyorum…
oysa ben hiç intihar etmedim.
yaşamaktan ve ölümden
eşdeğer korkularımla,
sıkışıp kalmıştım
hayatın tıkanmış gözlerine.
bu yüzden gördüğüm
herşeyde biraz çapak.

#2 -bir gün daha

2009-04-05T13:03:00.000-07:00

bir anlamsızlık çarpar kalpte,
gece yarısı, sesinde çalmaya başlar.
ve hangi yolculuğa çıksam
kafamı yasladığım camda senin izin..

#1 -anlamsız

2009-03-29T03:04:00.000-07:00

gece yarısı, marketten alınan tost ekmekleriyle tost yapmaya çalışıyorum esneyerek.
biraz peynir ve salam, lüks geliyor kare tostuma. o arada pencereden bakınıyorum. sabırsız düşlerim boğazımda yutkunmamı engelliyor. bir yanma hissi başlıyor midemde ve boğazımda. midemdekinin açlıktan olabileceğini düşünüyorum. kırmızı, kısa etekli bir fahişe geçiyor, yanında ondan çok daha yaşlı bir amca. bir gün birbirlerini sevebilirler mi diye düşünüyorum. sonra bir kız çocuğu geçiyor, uzun saçları ve gri montuyla,elleri cepte hızlı adımlarla ilerliyor. ortalık karanlık. sönmeye yakın bir sokak lambasından başka aydınlık yok. ayınışığı ise sadece şairleri aydınlatmaya yetiyor, ortalıkta şair yok. bir köpek havlıyor, yağmur çiselemeye başlıyor, kız montunun kapüşonunu kafasına geçiriyor, ve hızlı adımlarla yoluna devam ediyor. korkusunu, köpek havladığında hızlıca kafasını çevirip ona bakmasından anlayabiliyorum. sonra tehlike olmadığını düşünüp, korkusunu bastırmaya çalışarak yavaşça kafasını çeviriyor. sanki korktuğunu kendisine belli etmek istemezmiş gibi. yağmur hızlanıyor, tostlarıma dönüp bakıyorum. belki bütün gece o uzun saçlı küçük kız çocuğunu düşüneceğim. tostumun bir tarafını fazla kızartmışım. kendime kızmıyorum çünkü genelde yaparım bunu. o küçük kız çocuğu da bir gün benim gibi gecenin bir yarısı sadece tost yapıp karanlık yolları seyredecek. keşke kalkıp ona yalnız olmadığını söyleyebilseydim. fakat, ne farkeder.. eminim, hızlıca ulaşmak istediği yer, olduğumdan çok daha iyi bir yerdir. yada hiç bilmiyorum, sadece bir teori. tostlarımı alıp, nedensiz ağlamalarımla birleştiriyorum gecemi. boğazımda düğümlenen her ne boksa patlıyor gece 3 e doğru. anlamsızlık elimdeki en reel şeyle, tostumla bana bakıyor. bir ısırık alıp, kusmamı engelleyecek şeyler düşünmeye çalışıyorum. herhangi birşeyler.. herhangi herhangi herhangi, ama yok. aklıma hiçbirşey gelmiyor. bir ses duyuyorum. bir patlama sesi. önemsenmeyecek kadar sıradan burada. bir silahın namlusundan çıkan kurşunun hiçbir önemi yok. herkes kendi kurallarıyla başkalarının kuralları altındaki eziklikle yaşıyor çünkü. yağmurun hızlandığını camı kırmaya niyetli yağmur damlalarının sesinden anlıyorum. şimdi biraz neşeleniyorum işte, diyorum kendime. tabakta sadece tostumun peçetesi kalıyor, suratımdaki ekmek kırıntılarını temizleyip, salondaki,tek çekyata uzanıyorum. rahatım. huzurlu olduğumu düşünüyorum. silah sesi umrumda değil. yarın gazetede kaç kişinin ölmüş olduğu umrumda değil. yerel seçimlerde kim kazanacak umrumda değil. kim kimi terketmiş umrumda değil.
---
sabah.. işte güneş doğuyor. penceremden içeri güneş sızmıyor. çünkü genelde perdelerimi sadece temizlik yaparken açarım. hissediyorum güneşin sıcaklığını. onun kadar güçlü olmayı diliyorum. güne merhaba diyenlerden farklı olarak, lügatımdaki küfürlerden en güzide olanıyla başlıyorum. belki de kendimi böyle daha hissediyorumdur bilemiyorum. NLP yayınlarını okuyup 'güne merhaba deme' projesi bende hiç bir vakit yürürlüğe girememiştir. eşofmanlarımı değiştirmeden markete uğruyorum, bir kaç yumurta bir ekmek,süt alıp çıkıyorum. eve doğru giderken, her mahallede bulunan mahallenin haber kuşlarından biri geliyor yanıma. bu bizim birinci katta oturan Jack. görmemezlikten gelmeye çalışıyorum. mavi gözlerinin bende uyandırdığı tek etki, onun bir sapık olabileceği. bana gelip bir kız çocuğunun gece ölü bulunduğunu söylüyor. ilk önce önemsememeye çalışıyorum, 2 ay öncede buna benzer bir olay duymuştum ve 7 ay öncede, ondan önceki günlerde. sonra bir anda bunu fazlaca önemsemeye başlıyorum. midem ve boğazımdaki yanma hissi hiç bu kadar şiddetli olmamıştı. saat kaç gibi diyorum, 1 den sonra diyor. bu o kızdan başkası olamaz diyorum, bir kaç boşboğazla da kafamda durumu netleştiriyorum. gece karanlıkta yürüyen korkak küçük kız, büyük ihtimal kafayı fazla çeken biri tarafından ölmüştü. hiç birşey diyemiyorum, hiç birşey. eve geliyorum, ekmek,yumurta ve süt üçlüsünü bırakıp, çekyata oturuyorum. ağlamak istiyorum. ama şaşkınlığım beni dizginliyor, öylece boş boş önüme bakıyorum. tutup nereye gidiyorsun deseydim o kıza, diye pişmanlık naralarım başlıyor sözcüklerimde. sonra kendimi, her geçene nereye gidiyorsun diyemezsin burada, diyerek ikna etmeye çalışıyorum. nafile, o yoktu artık. kapa çeneni diyorum kendime, ağla ve git kendine bir yumurta kır. mutfağa gidiyorum, bulaşıklar yığılmış, bütün tabaklar sanki benden nefret ederlermiş gibi bana bakıyorlar. yarı kirli tavayı biraz suya tutarak ocağa koyuyorum ve bir yumurta kırıyorum. o sırada pencereden bakıyorum. yumurta ve nedeni olabileceğini düşündüğüm gözyaşlarım sabahla birleşiyor.. anlamsızlık tavadaki yumurtayla birlikte bana bakmaya devam ediyor..

insansevgisi.

2009-03-26T07:58:00.000-07:00

Yine dağınık bir oda
Duvarda benimle konuşan film
Kahramanları
Ağlayan bir iskemle
Ve topraksız ruhların
Müzikleri kasetçalarda.
Yarı açık perdeden
Kapalı pencereden,
İçimi estiren rüzgar.
Kültablasında söndürdüğüm
Ümitlerim
ve dışarıda beni bekleyen
inci dişli çirkin gülüşlüler